مردابي آب مرده با مرغابيه به گل آرميده

آن که بالا ميرود ، تا اوج غرور

بنگرد آسودگي ، بگذرد شر و بدي

تا به پروازش فلک از روي غبطه بنگرد

تا شهابم با تومعنينه زپيشش بگذرد

عشق آن رنگين کمان رنگ رنگ

عشق آن است ، آن نگاه بي دريغ

آن که گويد عشق را وصفش نکن

کاش ميگفت در بهار بي کسي ، تا کي نگويم از کسي

تا کي نفس در سينه حبس ، تا کي بمانم بي کسي

اي نگاه خسته ام ، اي لب خشکيده ام

عشق را کتمان نکن ، دلبرم را جسته ام

دست هايش را بگير ، گريه کرده نم نمک

خنده ات را در ملآ آغاز کن ، گريه ات را پيش خفتانت ببر

اي که خود گم کرده داري يا علي

***(((محسن عنابي)))***